KNOR! (want zo werd ik deze morgen wakker, door het geknor van 3 varkens naast mijn hoofd. De buurman knoopt ook altijd die beesten vast naast ons huis ipv naast het zijne. En die beesten weten van geen ophouden he, dag en nacht staan die te lawetten.)
Hopelijk heeft iedereen een mooie kerstvakantie gehad en goed gevierd op oudejaar/nieuwjaar. Ook hier in Guatemala hebben we alles gevierd. Op een andere manier welliswaar.
Op kerstavond hebben we in de namiddag tamalles gegeten, samen met Maria (zij wordt in het kliniekje opgeleid tot verpleegster) en met Antonio en zijn gezin. Antonio legt de vloer in het kliniekje. Tamalles is een typisch gerecht van hier dat in een bananenblad wordt klaargemaakt. Het is een soort geplette/gemixte mais met kippevlees in en kruiden en look. Lekker maar zwaar. Het was een gezellige namiddag.
Om 18u begon de Kerst-mis in de kerk. De mis met kerstavond duurt hier 6u lang! Jawadde dachten we, houden wij dat wel vol? Dan maar de wijze beslissing genomen om tegen 20u te gaan. Toen we in de mis toekwamen hadden we heel veel bekijks, niet omdat we te laat toekwamen, maar gewoon omdat wij het zijn. De kregen zelfs een applaus van iedereen. Jaja de pastoor bedankte ons dat we met hen kwamen meevieren, in de katholieke kerk en niet in de evangelische kerk.
Het is wel een belevenis die missen hier. Iedereen zit op bankjes naast elkaar. Vele kindertjes lopen gewoon heel de tijd rond tussen en onder de banken, beetje onnozel doen enzo. Ons komen aanraken, hihi alsof we aliens zijn.
Hier en daar komt er een borst tevoorschijn van een mama die haar kindje aanlegt. Een bomma die voor ons zat, zat cola te drinken, af en toe veel geroezemoes en hier en daar lagen er op de grond te slapen. Eens naar buiten lopen om een pieske te doen is niet abnormaal.
Dan die muziek: vanvoor staat er een groepje muziekanten. Een basgitaar, nen synthisizer, een marimba en nen microfoon. De boxen staan zo luid mogelijk, alsof ze elk moment kunnen ontploffen, haha lekker meetrillen op de bank.
(voor de opmerkzame mensen: inderdaad we hebben hier geen electriciteitsnetwerk, maar sommigen hebben hier zonnepanelen en anderen een stroomgenerator op benzine.)
De muziek hier is wel veel toffer dan in onze kerken. Ik zat op mijn gemakje beetje mee te wiegen enzo. Het eerste uur zat ik heel den tijd te lachen, gewoon al die nieuwe indrukken weer en gewoon dat hele boeltje gade slaan doet je gewoon lachen. Het is wel zo, als je 1 liedje gehoord hebt, dan heb je ze allemaal gehoord.
Op een bepaald moment nodigde meneer pastoor 1 iemand van ons uit om een woordje door de micro te komen zeggen. Plots zakten Kristina, Lien en ik ietsje dieper door op de bank, hihi, Eva had al snel door dat zij daar wel de meest geschikte persoon voor was.
In die missen is het ook normaal dat als een dorpsgenoot iets wil zeggen, dat dit dan kan, ga gewoon naar voor en neem de micro. En meestal beginnen ze derna nog te zingen ook, zo vals als maar kan zijn, luisteren niet naar het ritme van de begeleidende muziek, een ware kakafonie gewoon, maar wel lachwekkend.
Na 2u in de kerk zitten, had Kristina het wel gehad, en die muisde zich er stiekem vanonder na een mega lange preek van de pastoor. Wij verstonden eigenlijk helemaal niets van die mis, want men spreekt geen Spaans maar wel Quanjobal of Chuj. Helemaal niet te begrijpen. Maar toch, ik wou volhouden en het einde van die mis halen want dan werd er koffie en brood uitgedeeld. Stiekem hoopte ik dat het een broodje krabsla ofzo zou zijn. In het 2e deel van die mis moesten we veel op ons knie-en gaan zitten enzo. Na een tijdje was Lien dat zo beu dat ze dat niet meer wou doen, maar ik bleef mooi meedoen met de mensen zodat Lien ook niet anders kon, ooh wat had ik daar mijn plezier in. Eva zat ondertussen achter ons met haar metekindje te dutten en te knikkebollen en naast mij zat Lien heel den tijd in het echt Westvlaams te jammeren en komentaar te geven zo van: ‘ma how zeh, moeme wieder nu weeral knielen’ of ‘ ik et ghet’(lees:ik heb het gehad).
Uiteindelijk was de mis gedaan, om 24u. En dan was het tijd voor koffie en brood, jiha.
De koffie was echt niet te drinken, veel te slap, zo slap dat het zelfs niet naar koffie smaakte en met superveel suiker in. De broodjes waren wel lekker hoor, een beetje droog (daar spatte mijn droom van krabsla of een smoske uiteen) maar dat zijn we ondertussen al goed gewend. En daarmee sloten we onze dag af en gingen rustig slapen. In ons bed was de muziek van alle kerkjes uit het dorp goed te horen, tot vervelens toe. Er zijn ongeveer een 7tal kerkjes in ons dorp. Te pas en te onpas gaan die volledig uit hun dak met muziek en zang, vals natuurlijk, en laten hun boxen bijna ontploffen,ooh wat is het genieten dan, ahum.
Op Kerst hebben we er een echte rustdag van gemaakt, ’s avonds pannekoeken gegeten en Jungle Speed gespeeld, twas gezellig hoor.
In de week tussen Kerst en Nieuwjaar zijn Lien en ik naar Pojom gegaan. In Pojom staat het ander kliniekje van Vivir en Amor. Chris, de vrijwilligster van Pojom was daar alleen en heeft al 30 jaar niet meer gewerkt in de gezondheidszorg, dus zij kon onmogelijk de consultaties doen.
Pojom is een dorpje op 3.5u wandelen van Yalanhuitz. Een mooie wandeltocht door de bergen. In Pojom zijn er wel iets meer consultaties dan hier in Yalanhuitz, dat is wel leuk, maar de mentaliteit van de mensen daar vond ik iets minder. Ook het dorp zelf vond ik niet zo mooi als Yalanhuitz. De werkwijze in Pojom is ook anders dan in Yalanhuitz, en dat was ook niet altijd even makkelijk.
Enfin, we vonden het leuk dat we eens in Pojom geweest zijn en het daar keer gezien hebben, maar we waren toch ozo blij terug te zijn in Yalanhuitz. We hadden echt het gevoel alsof we thuis kwamen, de kindertjes die zo enthousiast naar ons roepen enzo dat hadden we wel gemist. Ik vond het zelfs niet erg terug alles met kaarslicht te moeten doen. (In Pojom zijn er veel meer zonnepanelen waardoor je ’s avonds gewoon lichten kunt aansteken.)
Net voor oudejaarsavond was Eva nog met een spoedgeval naar Huehuetenango gegaan. Op oudejaarsdag is ze teruggekeerd en ze was inkoopkes gaan doen. Man man man. Onze voorraadkoffer werd terug goed aangevuld met lekkers en, ze had onderweg een kip aan’t spit gekocht voor oudejaarsavond. Lekkeeeeeeeeeeer. Wat heeft dat gesmaakt zeg, als je al meer dan een maand op enkel rijst, pasta, beetje groenten en bonen leeft.
Dat is hier wel een beetje een nadeel, het eten is enorm eentonig...
In ons huisje hebben we dus gezellig gekookt en goed gegeten die avond. Tijdens het afwachten op het nieuwe jaar hebben we ‘dag madam’ gespeeld, een grappig kaartspel hoor en enorm goed gelachen. We hadden zodanig veel plezier dat we zelfs een minuut te laat waren voor het nieuwe jaar. We hebben nog een kampvuur proberen maken, maar helaas werd het uitgeregend... Gelukkig konden we wel ons vuurwerk nog afsteken.
En dan op Nieuwjaar zelf wat langer geslapen, eens een uitgebreid ontbijt genomen, beetje gerust en mijn kleren eens gewassen.
’s Avonds was het hier dorpsfeest. Jong en oud gaat daar naartoe. Zelfs alle baby’s zijn daar. Die slapen gezellig verder in de draagdoek van de mama of ouder zusje.
De muziek die er gespeeld werd, was terug ongeveer hetzelfde als in de kerk. Een marimba (soort klokkenspel), een drum, basgitaar en synthisizer. Gelukkig geen zang.
De dans die daar gedanst werd noemt ook ‘de marimba’. Een eenvoudig pasje hoor, en redelijk eentonig. Het werd in allemaal cirkels door elkaar gedanst, gelijk een kolkende massa. Vele mannelijke dorpsgenoten kwamen ons ten dans vragen, maar we hebben ze mooi allemaal afgewezen. Bijna alle jongens/mannen ouder dan 15j zijn zo zat als een kanon. Echt geen zicht. Om de haverklap zijn er daar aan het vechten en als ze niet aan het vechten zijn, dan dwingen ze andere vrouwen of meisjes om met hen te dansen en sleuren die letterlijk op de dansvloer. Sommigen vallen dan zoals in de tekenfilmpjes op de grond, liggen dan gelijk in nen halve coma en wanneer de volgende dans ingezet wordt, dan staan ze terug recht. Het klinkt misschien erger dan het eigenlijk was, maar ik had geen zin om met zatlappen te dansen die dan de hele tijd op je tenen staan te trippelen. Nee dank je wel. Met Kristina, Eva en de kindjes van het dorp dansen was veel leuker. Hier en daar eens een klapke slaan met een dorpsgenoot en de avond was weer geslaagd.
Eergisteren kwam er nog een late feestvierder langs, hij was zo zat als geen 1, een buil tot en met op zijn hoofd en overal bloed in zijn gezicht en op zijn handen. Gevallen uit zattigheid waarschijnlijk. We hadden allen zo een plezier met hem, maar hij zat zelf ook de hele tijd te schaterlachen. Hij zei dat hij nog steeds aan het vieren was voor Kerstmis...
Maar ’t was nog goed dat hij zo zat was, dan konden we eens goed over zijn bolle wrijven om al dat bloed los te weken. Gelukkig geen hap, maar wel een joekkel van een buil.
Voor de rest gaat alles goed hier. Vorig weekend zijn er nog 2 vrienden (Joke en Jourik uit Antigua) van Lien en mij op bezoek geweest. Het is helemaal niet zo evident om hier te geraken en dus is het eigenlijk wel speciaal als er bezoek komt.
Het weer is hier volledig anders als in Belgie. Hier is het al meer dan een week elke dag supermooi weer, elke dag bakken zon en rond de 25 a 30 graden, hihi niet ik dat ik jullie jaloers wil maken, ik deel het gewoon even mee, gniffel gniffel.
Het kliniekje staat nog steeds een beetje op stelten, rommelig, maar de vloer ligt er bijna en dan kunnen we eens grote kuis houden.
Al 3 dagen hebben we veel consultaties. Het werk is nog steeds heel leuk om doen. De patienten kunnen soms een hele uitleg doen om uiteindelijk gewoon te zeggen dat ze met een hoestje zitten. En soms zeggen ze dat op zo een klagerige toon, best wel grappig. Het is ook niet altijd even makkelijk om het onderscheid te maken of het waar is wat ze zeggen, want sommigen nemen maar al te graag medicatie. Als je antibiotica geeft, dan ben je een goede verpleegster hoor, en als je een spuit geeft, dan ben je gewoon de top... Wel een beetje spijtig die mentaliteit. Als we kunnen proberen we kruiden mee te geven. We hebben hier in het kliniekje ongeveer een 80-tal verschillende kruiden. Heel interessant die kruidengeneeskunde.
En zo zou ik kunnen blijven vertellen, maar ik ga het hierbij laten.
Hasta la proxima, adioskes!!
Warme groetjes,
Liefs,
Lieve
http://lieveinguatemala.aroundtheglobe.be00502 78 61 12 22 (telefoonnummer van het kliniekje)
vorig verhaal
