in het Nederlands | Around the Globe | mail webmaster | signup website | add to favourites

Welcome to the travel weblog

name: Lieve De Schepper
age: 23

from: 06-11-2008
to: 07-03-2009

destination:
Guatemala

Belize

Mexico

travel stories: eerste weekje Yalanhuitz

Datum: 12-12-2008

Locatie: Yalanhuitz

Hola a todos,

Beste lezertjes allemaal, tis een redelijk lang verslag maar ik heb het een beetje onderverdeeld, je kan dan nog altijd stukjes weglaten om te lezen. Als dat niet makkelijk is!

Onze reis naar Yalanhuitz

Lien en ik zijn sinds vorige week woensdag aangekomen in het Yalanhuitz, onze nieuwe thuis voor 2 maanden.

Nu zitten we echt in het hol van Pluto, maar ’t is hier prachtig.

De reis naar hier is naar Guatemalteekse normen vlotjes verlopen. Met spijt in het hart hebben we vorige week maandag afscheid genomen van ons gastfamilie in Antigua. Via de hoofdstad zijn we met een bus naar Huehuetenango gegaan. Huehue ligt in het Noorden van Guatemala. Het was de comfortabelste busrit maar wel de verschrikkelijkste, Lien is er bestolen van haar 2 bankkaarten, ipod en fototoestel, jaja op de bus en haar zak lag op haar schoot, maar wellicht is dat gebeurd toen we allebei wat aan het slapen waren...

En we hebben het pas gemerkt toen we in ons hotelletje aankwamen. Op het moment dat we naar cardstop enzo wouden bellen, viel de electriciteit ook nog eens uit in heel Huehuetenango...Daar zaten we schoon in een mottig hotelkamertje met een kaars. Machteloos.

De dag erop zijn we naar de politie geweest om een verklaringske voor de verzekering te hebben. Oh wat was dat frustrerend... ’t Waren ook niet de snuggerste flikken, amai. En dat flikkenkantoor dan, de openbare toiletten in Belgie zijn schoner en moderner!

Zelfs de internetcafees is Guatemala zijn beter uitgerust enzo. Ze printen er nog met behulp van doorschrijfpapier. Dan moet je zo een afgedrukt blad eens proper naar Belgie proberen faxen...

Maar alee, na wat gejammer enzo en met ons woordenboeken hebben we toch gekregen wat Lien nodig had. Nog wat inkopen gedaan in de supermarkt daar en de volgende dag vertrokken naar Yalanhuitz met zo een typische bus van hier.

De valiezen werden op het dak gesmeten en hup weg waren we. In Camoja moesten we overstappen, weer dat gesleur met ons gerief, maar we hadden al gauw iemand gevonden die richting Yalanbojoch moest. Met een heel gammel busje richting Yalanbojoch. Echt de deuren en ramen hingen er nog half aan, overal op de grond gaten en spleten dat je de straat onder je zag passeren en om de x aantal kilometer moesten we wel keer stoppen om het oliepeil aan te vullen. Da buske was waarschijnlijk al duizend jaar afgekeurd, maar toch reed het nog. Je mag gewoon niet te veel nadenken als je op die busjes stapt van wat er wel niet allemaal zou kunnen gebeuren.

Tussendoor stopten we ergens in een dorpje, en als je wou kon je eventjes inkoopjes gaan doen op de markt, grappig is dat allemaal. Ook de mensen die opstappen enzo, ’t is echt leuk om naar te kijken.

Het enigste waar ik me hier aan erger is dat alles, maar dan ook alles op de grond gegooid wordt. Papiertjes, plastiekjes, bekertjes, brikjes, echt alles, gewoon venstertje open van de bus en weggooien maar. Je ziet hier dan ook overal langs de weg vuiligheid liggen en dat in zo een mooi land. Maar de mensen zijn zich hier niet bewust welke gevolgen dat heeft voor de natuur...jammer.

Enfin, uiteindelijk werden we gedropt in Yalanbojoch. We zaten toen nog op een 2u rijden van Yalanhuitz. Maar de bus die wij daar moesten nemen kwam maar niet af... en maar wachten en maar wachten. Toen er een vrouwtje ons zei dat de bus misschien niet ging komen zakte de moed ons in de schoenen...

Maar als je dan opeens het getoeter van die bus hoort, amai, zo nen gelukkige mens dat je dan wordt, alleen al door dat getoeter en het besef dat je daar niet moet blijven slapen.

En alweer werden die valiezen het dak opgesmeten en hup, we waren weg voor onze laatste rit. Hobbeldebobbel, schudderdeschud, 2u lang. Ik denk als je de ingredienten van slagroom zou samen kappen, dat je na 2u rijden echt wel je potje slagroom zou hebben. De wegen liggen er hier heel slecht bij. Op die 2u tijd hebben we in de bus welgeteld 3 liedjes gehoord, het plaatje bleef heel den tijd steken door de bobbels... Hoeveel keer je de bus zijn onderkant niet voelde botsen tegen de weg...pfiew, niet om bij te houden. Op een bepaald moment moesten we over een brugske rijden over een rivier, gemaakt van boomstammen. De bus geraakte er gewoon niet over, iedereen uitstappen en allen samen de bus erover duwen. Grappig tafereeltje.

Het was echt een mooie rit in de natuur langs slingerwegen door de bergen, langs ravijnen waar je dan liever niet te veel naar kijkt.

Maar bon, uiteindelijk kwamen we toe in het mooie Yalanhuitz. Wat een mooi dorpje.

Dat is hier nu eens het echte leven zie. Het is alsof we op een grote boerderij wonen.

Waarvan sommige huisjes wel als stal zouden kunnen doorgaan. Sommigen wonen in een houten huisje met zandvloer, anderen kunnen zich een stenen huis permiteren (meestal doordat een familielid in Mexico of in de VS werkt). Alle diertjes lopen hier los; kippetjes en hanen, veel varkens, ezels, honderden honden waarvan je hun ribben kunt tellen. Zielig zicht soms. Maar als ze ’s nachts hun blafkabaaluurtjes houden, dan heb ik er niet zoveel compassie meer mee.

Casa Canella

Wij (dat zijn Lien, Kristina een Duitse dokter en ik) wonen samen in een huisje een beetje verder dan het kliniekje.

Het is gelegen op een bergje vanwaar we een mooi uitzicht hebben over Yalanhuitz.

Het is een gezellig houten huisje met veel spleten, hehe, een grote leefruimte en 4 kleine kamertjes. We kunnen er koken op een gasvuurtje.

Een douche ofzo hebben we niet, we kunnen ons enkel douchen in het kliniekje met ijskoud water... niet voor elke dag dus.

Een toilet hebben we wel, alea een gat in de grond in een houten kotje een beetje verder dan ons huisje.

Gisterenavond toen ik buiten mijn tanden stond te poetsen, stonden er ineens 3 biggen voor mijn neus te knorren, wat een zicht. Op een avond stond ik ook eens plots oog in oog met nen ezel, was dat efkes verschieten, stond ie daar op zijn gemakje te grazen.

Voor de rest hebben we ook 2 hondjes die voor ons waken en ons vooral veel wakker blaffen ’s nachts ,grrr, maar ah ze kunnen zo lief kijken.

’s Avonds is het altijd ‘dinner by candlelight’ gezellig hoor. Electriciteit hebben we dus niet, in het kliniekje wel, alea, ttz als de batterijen goed opgeladen zijn dmv zonnepanelen.

Het went wel zo een leventje zonder comfort, zonder electriciteit, zonder warm water, zonder gevarieerd eten, MAAR, wat niet went, zijn die afschuwelijke kakkerlakken!!!!!!!!! Jemertje, wat een vieze beesten zijn dat, die zitten dan wat dom te wezen op de tafel waar jij 2 minuten later aan wilt eten. De voet erop, neh!

Oja en grote spinnen heb je hier ook wel, zo met haar enal. Daarvoor heeft Lien gisteren nog heel het kot bijeen geschreeuwd. En ik, de heldin, heeft ze gedood, jawel tussen mijn vingers.

Het Kliniekje

Het kliniekje is echt een mooi gezellig gebouwtje. Het bestaat uit 2 consultatie ruimtes, een grote ruimte waar de maandelijkse vaccinaties doorgaan en waar andere dingen in kunnen georganiseerd worden, een kleine apotheek, een patientenkamer met 2 bedden, een opslagruimte voor medicatie en ander gerief en een kamertje voor de vrijwilligers.

Voor de rest is er nog de badkamer, 2 kamers voor bezoek en het woongedeelte van Eva.

Dagelijks zijn er consultaties van 9u tot 12u en van 14u tot 18u. En dat 6 dagen op 7. Zondag is het rustdag, tijd voor ons dus om naar de markt te gaan.

De consultaties zijn plezant om doen. Maar het is echt niet gemakkelijk om een diagnose te maken en al zeker niet om dan te bepalen welke medicatie er het meest geschikt is... Maar ik leer bij en das leuk, beetje bij beetje zal dat wel beteren.

De taal is soms wel een probleem, sommige mensen spreken hier enkel de taal der Maya’s, een gek gebrabbel waarvan je niets verstaat. Gelukkig is Maria er, iemand van het dorp die ook in het kliniekje werkt.

Een bevalling heb ik nog niet gehad, de meeste mensen bevallen in hun huisje met een traditionele vroedvrouw van hier, enkel bij problemen worden wij erbij gehaald.

Sappig verhaaltje om af te sluiten

Gisteren waren we op ons gemakje consultaties aan het doen. Ineens hoorden we wat lawaai buiten.

Er stond een ventje voor de deur die met zijn duim tussen een koffiemolen had gezeten.

Heel die vinger aan flarden. Zijn nagel hing er nog losjes aan.

Als je het bekeek, dan dacht je van: ‘hier is bijna geen beginnen aan’. Maar bon, je moet iets doen he. Alles eerst eens goed bekeken en daarbij merkten we op dat die duim verdacht veel naar benzine rook... Ze hadden er thuis niets beter op gevonden om er een geut benzine over te gieten alvorens hij naar het kliniekje zou komen, om het bloeden te stoppen...tegen beter weten in.

Die duim zo goed als we konden gewassen en dan maar beginnen hechten he, maar het was niet gemakkelijk, bij het minste dat we de draadjes een beetje aanspanden, scheurde die duim gewoon verder...Uiteindelijk ook steristrips rond geplakt om alles een beetje bij elkaar te houden. Morgen komt de jongen terug, we zullen zien hoe het geevolueerd is.

Zo ik denk dat ik jullie ga laten, ’t wordt een beetje veel. Proficiat aan diegene die tot hier geraakt zijn, hihi.

Hasta la proxima!

Mailtjes zijn nog steeds welkom hoor, hehe.

Veel liefs, Olivia (mijn nieuwe naam btw)

http://lieveinguatmela.aroundtheglobe.be (voor fotos)

www.vivirenamor.be (site van de organisatie)