in het Nederlands | Around the Globe | mail webmaster | signup website | add to favourites

Welcome to the travel weblog

name: Lieve De Schepper
age: 23

from: 06-11-2008
to: 07-03-2009

destination:
Guatemala

Belize

Mexico

travel stories: kerstwens

Datum: 25-12-2008

Locatie: Yalanhuitz

Dag lieve mensjes allemaal,

Vooraleer ik een klein verslagje geef van de voorbije week, begin ik eerst met mijn kerstwensen want er zijn er altijd die het einde van mijn mail niet halen denk ik J.

Dus:

- Ik wens jullie allemaal een gezellige kerstavond en kerstdag toe met lekker eten ( o wat zou ik zit hebben in een goe stukske vlees met een kroketje!)

- Voor de jonge lui wens ik toffe feestjes toe met vrienden enzo ( ik wou dat ik kon meeshaken met jullie alhoewel ik ook uitkijk naar een danske met de locals)

- Oja en diegene die examens hebben, veel blokgenot (hihih wat ben ik blij dat ik daar vanaf ben) ik duim voor jullie examens

- Last but not least, gelukkig nieuwjaar iedereen! Dat jullie wensen mogen uitkomen voor het nieuwe jaar. Maak er een swingend 2009 van.

Uhum tot hier het melige deel van deze mail.

Een dagje in Yalanhuitz

7u30: Daar gaat de wekker. Een beetje te vroeg naar ons goesting dus duwen we heb wel tot 5 keer af, een beetje snoezen in uw bed kan toch zo fijn zijn.

Hoewel ik meestal al langer wakker ben en daar zijn verschillende redenen voor. De bevolking hier staat meestal op rond een uur of 5u30 a 6u. De dorpstelefoon wordt in den elentriek gestoken, de eerste telefoontjes komen binnen en hup met een gigantische luidspreker wordt de persoon omgeroepen voor het dorp dat hij of zij telefoon heeft en binnen de 10 minuten naar de telefooncentrale moet komen, en waar dacht je dat ze deze luidspreker hadden neergepoot? Inderdaad, kloef naast ons huisje. Wat hebben we het getroffen zeg, mocht er nu af en toe eens een telefoontje voor ons tussenzitten, we zouden er beter mee kunnen leven, haha. Ook als er eens speciale dingen verkocht worden in het dorpje vb. Iemand heeft een zak bloemkolen liggen in zijn huisje die hij verkoopt, dan wordt dat voor het dorp omgeroepen. Ook andere belangrijke mededelingen gaan via de luidspreker. En dat begint meestal om 6u al...

Wanneer ik dan uiteindelijk opgestaan ben, loop ik met een kommetje naar buiten, beetje ijskoud water halen om mij een beetje te wassen.

Daarna een ontbijtje klaarmaken, tasje koffie en we kunnen de dag goed starten.

9u: Het kliniekje gaat open. Als er geen patienten buiten zitten wachten, dan houden we ons bezig met lezen in de vele interessante boeken die hier zijn. Of schrepen we wat verf van de vloer want er wordt hier een schoon tegelvloerke gelegd. En natuurlijk wordt er hier ook heel wat gezellig afgekletst.

Als er patienten zijn, dan doen we op het gemakje consultaties. We nemen hier echt de tijd om naar de mensen te luisteren, hen te onderzoeken en te kijken wat we ze het beste kunnen meegeven. Zowel medicatie als ook kruiden geven we de mensen mee.

’t Is echt tof om consultaties te doen. De patienten kunnen echt grappig zijn enzo. De meesten weten hun eigen leeftijd niet, laat staan hun geboortedatum. Sommigen zijn al gedurende 5j, 44jaar oud. Anderen weten dan weer niet meer hoe hun baby noemt of hoe de naam is van hun ouders.

Ze vinden soms ook de gekste dingen uit van ziektes die ze hebben, zo zijn er die een hele rare springbal hebben in hun buik die af en toe op en neer begint te gaan. Daar heb je dan weer het verhaal van hun eigen aorta die ze voelen kloppen... Er kwam ook eens een man af met pijn aan zijn baarmoeder... Of hun hart dat koorts heeft.

We hebben hier al grappige situaties meegemaakt, al goed gelachen achteraf.

De meest voorkomende problemen zijn hier: hoest (= tos in het spaans, een woord dat Lien en ik zo graag uitspreken.), diarree, gastritis en schurft. En natuurlijk ook veel zwangere vrouwtjes, vind ik natuurlijk steeds plezant als deze langskomen om hen dan te onderzoeken enzo. Je hebt hier enorm veel tienerzwangerschappen. Moest ik hier wonen, dan had ik wellicht al 3 kleine bubbels rondlopen.

12u: Tijd om een hapke te gaan eten en beetje te rusten in de hangmat. Elke middag dezelfde maaltijd: tortillas met bruine bonen. En ik moet toegeven, ik vind het nog superlekker ook, soms kijk ik er zelfs naar uit om terug bonen te eten. Tortillas met bonen en daar eten we ofwel een bakbanaantje bij, sardienen of een eitje.

Af en toe snijden we daar dan eens een ajuintje bij en dan is het scheetorkest ’s avonds een waar festijn! Jiha. Lien weet mij hier zelfs te overtreffen, ze kan er echt wel wat van...

14u: Tijd om weer naar het kliniekje te gaan. Consultaties doen. Een koffietje te drinken als we tijd hebben. Of papieren van het ministerie invullen om medicatie te krijgen, heel veel werk die papieren!

18u: Onze werkdag zit erop. Het is pekdonker dan. Nog wat eten gaan kopen in de winkel en dan naar huis om te koken. Je moet hier echt wel creatief zijn met eten.

Anders ben je gedoemd om de hele tijd bonen en tortillas te eten.

Na een goeie maaltijd kletsen we nog een beetje, spelen een gezelschapsspelletje, altijd zeer leuk (Yatzee, Kolonisten van Catan, Carcassonne, kaartje leggen, Presidenten, Shitheaden, Jungle Speed). Tegen een uur of 21 a 21u30 worden we meestal moe en gaan we slapen, tenzij ons gezelschapsspelletje uitloopt natuurlijk.

Nog een bladje lezen in ons bed en dan kaarsje uitblazen...

Je moet eens proberen om vanaf het donker is enkel en alleen met kaarslicht en af en toe een koplamp eten te maken, te lezen of andere dingen te doen, je zal zien dat je daar sneller moe van wordt. Moet je echt eens proberen.

Zo zijn ons dagen ongeveer.

Bevalling bij kaarslicht

Vorige week werd er ’s nachts op ons deurtje geklopt. Ik murmelde eerst zo iets van ‘mhhhmhhhmmm’ en dan schoot ik echt wakker: ‘que pasa?’ riep ik. Een man riep me toe dat zijn vrouwtje moest bevallen. Ik sprong snel uit mijn bed om de deur open te maken en te bevragen waar zijn vrouw was enzo.

Blijkbaar was ze al in het ziekenhuisje en had Eva hem naar ons gestuurd om 1 iemand te komen halen voor te helpen. Ik deed vlug mijn kleren aan en we vertrokken naar het kliniekje. De vrouw was nog maar net aan het persen. Ik trok mijn handschoenen aan om te helpen bij de bevalling. Kelly perste redelijk goed maar het hoofdje schoof niet echt verder, dan maar eens proberen in de knie-elleboog-houding. Ging al veel beter.

Na een 40-tal minuutjes werd een pracht van een babytje geboren. Oooooh wat was het een schatje. Het blijft toch echt een wonder. Alles ging zo vlot en goed. En dit alles deden we met het licht van slechts 2 kaarsen en enkele instrumenten. Wat een romantische bevalling zeg. Ik liep er zeker 2 a 3 dagen van te smilen. De mooiste bevalling ooit die ik gedaan heb.

Er staan trouwens mooie fotos van op de site (http://lieveinguatemala.aroundtheglobe.be)

Hopelijk volgen er nog veel zo een mooie bevallingen...

(1 dag later) En ja hoor, deze morgen ook een mooie bevalling gehad in een huisje bij een vrouwtje van het dorp. Haar vijfde kindje. Lien en ik hebben het samen gedaan. Het was zo leuk om een vriendin te leren hoe een bevalling te doen. Ik nam Lien haar handen, legde de mijne erop om zo de bevalling te doen. OOO het was zo leuk. Terug een pracht van een baby... Mijn dag kan niet meer stuk. En zeker die van Lien niet, ze loopt in de wolken, haar eerste bevalling, samen met mij...

Kadootjes voor de kinderen van Yalanhuitz, prachtig kerstmoment

Vorige week belde er een vriend van Eva, Checha, met de vraag of het goed was dat hij kadootjes inzamelde voor de kinderen van het dorp. Hij is leraar in een karateschool in Huehuetenango en jaarlijks vragen ze aan de leerlingen van de school om een speelgoedje mee te brengen waar ze niet meer mee spelen. Deze geven ze dan aan kinderen die arm zijn of totaal niets hebben. Dit jaar kozen ze dus voor Yalanhuitz. Natuurlijk vonden we dit een goed idee.

Eergisteren kwam hij hier toe met 3 enorm grote dozen. Speelgoed voor een 750-tal kinderen. Waw, prachtig.

Gisteren was het dus de dag. We lieten door de luidsprekers van het dorp meedelen dat alle kinderen naar het kliniekje mochten komen voor een kadootje. In nog geen 5 minuten tijd stonden er 2 enorme rijen voor het kliniekje.

Het regende nochtans enorm hard, maar dat kon hen niet deren. Vele meisjes hadden ook hun babybroertje of zusje mee in een draagdoek op de rug.

En dan begonnen we. Een rij voor de meisjes en een rij voor de jongens.

Iemand zette met eosine een kruis op hun linkerhandje en iemand gaf het pakje.

Een gedrum tot en met om toch maar een pakje te krijgen. Er zat vanalles tussen, ballen, autootjes, poppen, beren, barbiepopjes,...

De ene zijn kadootje was al groter dan de andere, maar daar werd niet over gemord, wat een gelukkige kindergezichtjes heb ik gezien, prachtig gewoon.

Natuurlijk probeerden ze de eosine van hun handjes te wrijven om een 2de keer aan te schuiven, hoe zou je zelf zijn natuurlijk.

Voor mij was dit echt een prachtig kerstmoment...je moet je voorstellen dat de meesten hier gewoon geen speelgoed hebben, buiten het varken dat in hun hof loopt natuurlijk.

Voor de rest gaat alles hier heel goed met ons. Vorige week kwam er een vriend van Lien en mij hier op bezoek, de Stijn. We hebben enkele toffe dagen gehad. Wel tof om zo ergens in de middle of nowhere, waar geen toerist komt, een persoonlijk bezoekje te krijgen.

Morgen gaan we samen met de vrijwilligers naar een kerstviering in de katholieke kerk van het dorp. Je moet weten dat er hier voor de 1200 inwoners een stuk of 7 kerkjes zijn. Veel he, maar de evangelische kerk willen we toch een beetje vermijden, daar gaan ze af en toe in trance, en dan staan ze een hele avond, uren aan een stuk hetzelfde liedje te zingen (lees:kwelen). ’t Schijnt dat de mis een 4tal uur zal duren, jemertje.

Met Kerst gaan we allen samen gezellig eten. Waarschijnlijk pannekoeken, jammie jammie. Voor oudejaar hebben we een beetje vuurwerk gekocht en schikken we een kampvuurtje te maken om dan gezellig wat liedjes te zingen met de gitaar. En op 1 januari is het hier groot dorpsfeest. Daar kijk ik al naar uit. Maar meer daarover in de volgende nieuwsbrief.

Ik wens jullie allen een mooie kerstvakantie toe, geniet ervan, dat zullen wij hier ook doen.

Kerstknuffel vanuit Yalanhuitz, Olivia

Ps. Bedankt voor de mailtjes, ik probeer zo snel mogelijk te antwoorden wanneer er meer electriciteit is, want nu valt die om de haverklap uit...ons batterijen geraken maar niet opgeladen.